I wrote a poem (in Irish) in early October, it was my first attempt away from my usual minimalistic style. It concerns a topic that has affected me for my entire life. It’s called Uatha (in keeping with my single-word titles), which means singular.

You can access the poem on its dedicated page here, or read it below.

And, oh yes. I’m autistic, and I have ADHD. Makes a lot of sense.

Uatha

Feictear míchumas sula bhfeictear an té.
Breathnaigh orainn, ní hamháin seo é.
Is muidne an t-aos le fuinneamh na gaoise,
Ná cuir ar leataobh muid, mar lucht na haoise.

Na céadfaí mar chumarsáid, corruair an iomarca.
Trína chéile is báite, ag lorg na coimirce.
Daonna muid uilig, ní dhearmadtar seo,
Is fiú muid, ní lú muid, ómós dár nguth.

Cath laethúil an saothar a aimsítear dúinne,
Is sibhse na daoine a chuir muidne sa chúinne.
Cuir aithne ar dhuine nó dhó, más féidir,
Is bí eagnach, a chara, fiú más tú féin i d’aonar.

Leave a Reply

Trending